حافظ خوانی

ما آزموده­ایم درین شهر بختِ خویش
بیرون کشید باید ازین ورطه رختِ خویش

از بس که دست می­گزم و آه می­کشم
آتش زدم چو گل به تن ِ لخت لخت خویش

دوشم زبلبلی چه خوش آمد که می­سرود
گل گوش پهن کرده زشاخ ِ درخت ِ خویش

کای دل تو شاد باش که آن یار تندخو
بسیار تند روی نشیند ز بخت ِ خویش

خواهی که سخت و سست جهان بر تو بگذرد
بگذر ز عهد سست و سخن­های سخت خویش

وقت است کز فراق تو وز سوز ِ اندرون
آتش درافکنم به همه رخت و پخت خویش

ای حافظ ار مراد میسر شدی مدام

جمشید نیز دور نماندی ز تخت ِ خویش