ماه

در حاشيه ي ‹ ما همه شخصیتیم، در جستجوی نویسنده ›ي امين :

.

.

شب بود

شبی که شکل بستم

در غربت ِ عکس ِ ماهی درون چاه

نقشی که از نیمه ی دیگرش

فرسنگ ها فاصله داشت

نقشی که من بودم

شب یک ـ شب دو ـ شب ...

قد می کشیدم

روشن

به فراز می رفتم

روشن تر

کم می شدم

تاریک

آب می رفتم

تاریک تر

تکرار می شدم

سطر به سطر و آخر زاده شدم

در ماهی که ماه

رفتنم ـ یا شاید آمدنم ـ را

به کاسه ی آبی روشنا نداد

زاده شدم از درون ِ پیله ای که امید ِ پروانه داشت

و من پروانه اش بودم

پروانه ی دو رنگش

آرام گرفتم درون گهواره ای که رفت و آمدش نیمه ام بود

شکل بستم زیر ِ سقفی که باران و آفتابش نیمه ام بود

تاریک و روشنش نیمه ام بود

بغض و لبخندش

تردید و ایمانش

نيمه ام بود

و هنوز

هر روز

تکرار می شوم

در بی قراری ی کودکی میان ِ بود و نبود

کودکی که هیچ کس نفهمید چرایی ی بی قراری هایش را

چرا که هیچ کس ندانست ،

ماه

نیمه اش بود