تقدیم به او که هم زادست و دست های سرنوشت بایک قلم برایمان می نویسد ؛برای او که امروزهایش ، یادگارهای دیروزهایم است ...؛ تقدیم به او که بین من و او فاصله اگر چه دور ولی به اندازه ی فاصله ی نفسی هم کارگر نیست ؛ تقدیم به بانوی همیشه؛...!!!!ه
♣ تقدیم به هر که در این روز ِ عشق ، با تمام سطور ِ این نوشته همدل است .که این درس ِ تکرار شده ی همه ی پاک دلان ست ...!ه
♣ و شاید ، تقدیم به خودم ...؛
راد بانو ! مرا در آغوش بکش که دنیا بس سیاه است و تاریک و تارآغوش بگشا که من و تو همیشه هم درد ایم .
چه انتظار بیهوده ایست خورشید ؛ بیا شمع روشن کنیم و نرگس آتش زنیم .که ما همه نیک پی و نیک زادیم ، اما دریغ که نیکی سالهاست رخت ازاین دشتِ وحشت بسته ست .
دوشیزه ی مهر ! چه روزهای تیره و تاریست ؛ شعله ای مگر در دلهایمان بیفروزیم که دگر آتشی نیست ؛ که بر این شعله های سرکش ، آب را نیز دریغ کردند[ که روشنی بر ایشان حرام بود ]؛ بر شعله های سرکشمان خاک ریختند .... بی صدا خفه شدیم .
چه شورها بود وفریادها و پای کوبی ها ؛ اما دریغ که صدای شادی مان به گوش کس آشنا نبود .
ای دل ِ جوان و سبز ! جنگل سبزمان را به اعتماد کدام جنگلبان سپردیم که شاخه شاخهاش را به نوازش تبر برد ؟!!!ه
دریغ ،گل اندام ! که بر باغچه ی تنت چه گل ها می رویید اگر باغبان دستی به مهر داشت .
گل بانو ! بر باغچه ی دل چه گل ها با دستهایمان نشاندیم ، آب دادیم ، برایش از عشق گفتیم و آب و آیینه ، چه بارور بود روزی این خرابآباد ؛ اما دریغ که هیبت سالاران فقط در لگدمال کردن باغچه هایمان بود .
شهر بانو ! خرمن زلف های به هم تنیده را به نوازش کدام دست سپردیم ؟ خطوط در هم ِ دستِ کدام راد مرد را بوسه زدیم ؟ عشق بر کمان ِ ابروی کدام مسافر بستیم ؛ که این شب گریه ها ی نحس ؛ صله ی سطر سطر ِ واژه هایی ست که با مهر بافتیم ؟!!!ه
سپیدبانو ! بغل بگیر مرا که سخت در هم شکسته ایم ، که این قلب جوان چه تپش ها داشت اگر سلام را فقط پاسخی به نگاه بود . بیستون ها می ساختیم با این خطوط ِ در هم نازبانو ، اگر تمام حرف های دنیا فقط در یک سکوت و بوسه خلاصه می شد .
دریغ که چشم ها دروغگویانی رذل بودند و زبان های سرخ خیمه شب بازان ِ پست !
چه دشنه ها از سر ِ بغض بر سینه هایمان آرام گرفت ، چه حرف ها شنیدیم ، چه رازهای مگو شده از نرد های عشق ِ باخته ی شهریارهای مان . چه شهرزاد های شومی خواب هزار و یک شب را بر چشمهایمان حرام کردند ؛ که سهم مان از شیرینی ی قصه ها فقط سینه های سوخته بود و زخم های ناسور و چشم های خون !
پرسیده بودی : « می خواهم برای عشقام کاری کنم ، برای عشق ِ خودم ، چه کار کنیم بانو ؟ »
بانو از گمگشته ترین گمشده ی راه ، سراغ ِ نور ِ کدام آبادی را می گیری ؟! از خستهگی ی راه های رفته مپرس که مرا دیگر جسارتی نیست که از راه های نرفته برایت بگویم .
ما بی چراغ راه افتادیم گهرچهر ! که ما فقط دو شعله داشتیم در این سراسر شب ؛ شعلههایی که نه نورشان پیش ِ پایمان را روشن می کرد و نه گرماشان دلهایمان را گرم !
و ما بی شعله سوختیم بانوی همیشه ...؛
دریغ از خیل ِ سیاهی ی عاشقان ِ دل سنگ ؛ که همه سیاه لشگران سالار ِ عشق بودند ، که با نخستین دست ِ این قمار ، پا به فرار گذاشتند در پی معشوقهکان ِ نزدیک و اینجایی ؛ معشوقهکانی که نه عین را می شناختند نه شین و نه قاف ! که ما برای این قمار زیاده پاکباز بودیم .
بانو !
بیا بر واژه واژه ی این سطور خاک خورده بوسه زنیم . بیا تیشه زنیم بر سنگ تراشی ی واژه واژه ی این سطور بر دلان سنگی ی این سنگان خارا !
:
عشق تنهاست و از پنجره ای کوتاه به بیابان های بی مجنون می نگرد .
روز عشق مبارک !!!ه
♣ تقدیم به هر که در این روز ِ عشق ، با تمام سطور ِ این نوشته همدل است .که این درس ِ تکرار شده ی همه ی پاک دلان ست ...!ه
♣ و شاید ، تقدیم به خودم ...؛
راد بانو ! مرا در آغوش بکش که دنیا بس سیاه است و تاریک و تارآغوش بگشا که من و تو همیشه هم درد ایم .
چه انتظار بیهوده ایست خورشید ؛ بیا شمع روشن کنیم و نرگس آتش زنیم .که ما همه نیک پی و نیک زادیم ، اما دریغ که نیکی سالهاست رخت ازاین دشتِ وحشت بسته ست .
دوشیزه ی مهر ! چه روزهای تیره و تاریست ؛ شعله ای مگر در دلهایمان بیفروزیم که دگر آتشی نیست ؛ که بر این شعله های سرکش ، آب را نیز دریغ کردند[ که روشنی بر ایشان حرام بود ]؛ بر شعله های سرکشمان خاک ریختند .... بی صدا خفه شدیم .
چه شورها بود وفریادها و پای کوبی ها ؛ اما دریغ که صدای شادی مان به گوش کس آشنا نبود .
ای دل ِ جوان و سبز ! جنگل سبزمان را به اعتماد کدام جنگلبان سپردیم که شاخه شاخهاش را به نوازش تبر برد ؟!!!ه
دریغ ،گل اندام ! که بر باغچه ی تنت چه گل ها می رویید اگر باغبان دستی به مهر داشت .
گل بانو ! بر باغچه ی دل چه گل ها با دستهایمان نشاندیم ، آب دادیم ، برایش از عشق گفتیم و آب و آیینه ، چه بارور بود روزی این خرابآباد ؛ اما دریغ که هیبت سالاران فقط در لگدمال کردن باغچه هایمان بود .
شهر بانو ! خرمن زلف های به هم تنیده را به نوازش کدام دست سپردیم ؟ خطوط در هم ِ دستِ کدام راد مرد را بوسه زدیم ؟ عشق بر کمان ِ ابروی کدام مسافر بستیم ؛ که این شب گریه ها ی نحس ؛ صله ی سطر سطر ِ واژه هایی ست که با مهر بافتیم ؟!!!ه
سپیدبانو ! بغل بگیر مرا که سخت در هم شکسته ایم ، که این قلب جوان چه تپش ها داشت اگر سلام را فقط پاسخی به نگاه بود . بیستون ها می ساختیم با این خطوط ِ در هم نازبانو ، اگر تمام حرف های دنیا فقط در یک سکوت و بوسه خلاصه می شد .
دریغ که چشم ها دروغگویانی رذل بودند و زبان های سرخ خیمه شب بازان ِ پست !
چه دشنه ها از سر ِ بغض بر سینه هایمان آرام گرفت ، چه حرف ها شنیدیم ، چه رازهای مگو شده از نرد های عشق ِ باخته ی شهریارهای مان . چه شهرزاد های شومی خواب هزار و یک شب را بر چشمهایمان حرام کردند ؛ که سهم مان از شیرینی ی قصه ها فقط سینه های سوخته بود و زخم های ناسور و چشم های خون !
پرسیده بودی : « می خواهم برای عشقام کاری کنم ، برای عشق ِ خودم ، چه کار کنیم بانو ؟ »
بانو از گمگشته ترین گمشده ی راه ، سراغ ِ نور ِ کدام آبادی را می گیری ؟! از خستهگی ی راه های رفته مپرس که مرا دیگر جسارتی نیست که از راه های نرفته برایت بگویم .
ما بی چراغ راه افتادیم گهرچهر ! که ما فقط دو شعله داشتیم در این سراسر شب ؛ شعلههایی که نه نورشان پیش ِ پایمان را روشن می کرد و نه گرماشان دلهایمان را گرم !
و ما بی شعله سوختیم بانوی همیشه ...؛
دریغ از خیل ِ سیاهی ی عاشقان ِ دل سنگ ؛ که همه سیاه لشگران سالار ِ عشق بودند ، که با نخستین دست ِ این قمار ، پا به فرار گذاشتند در پی معشوقهکان ِ نزدیک و اینجایی ؛ معشوقهکانی که نه عین را می شناختند نه شین و نه قاف ! که ما برای این قمار زیاده پاکباز بودیم .
بانو !
بیا بر واژه واژه ی این سطور خاک خورده بوسه زنیم . بیا تیشه زنیم بر سنگ تراشی ی واژه واژه ی این سطور بر دلان سنگی ی این سنگان خارا !
:
عشق تنهاست و از پنجره ای کوتاه به بیابان های بی مجنون می نگرد .
روز عشق مبارک !!!ه
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر