آزادی ...؛

تقدیم به آرش خیرآبادی :

تو را به نام مي­خوانم
آهسته
چونان چون نجواي تنهايي ، در دل ِ شب
تو را به نام مي­خوانم
آهسته تر
چونان چون بي­صدايي ِ عاشقي در جمع ِ سيل ِ اشك
تو را به نام مي­خوانم
آزادي ... !
[ مباد كه صدايمان را بشنوند ]
ديدي ؟
ديدي كه ما را به جرم ِ هجاهاي ِ تو مصلوب كردند !
ديدي ؟
باور نمي ­كني ؟
باور نمي­كنم از دوست سيلي خوردنم را
اين كبودي باور نكردني­ست
من داغ خورده ام ؟
از چون تويي ؟
بر چون من و مايي ؟!!
اين شِكوه ترس نيست
بُهت است ، بُهت !
باور نمي ­كنم ، دستي كه به سوي ِ دوستي دراز كردم
دستي كه به روي ِ دوست­ي دراز كردم
[ پيغامبران ِ صلحم ‍‌]
شيرين بهانه­ي خيمه شب بازان ِ تلخ شده­اند !
آ
ز
ا
د
ي
باور نمي­كنم ، طنين ي ناممكن ِ هجاهايت را در دشت
باور نمي­كنم اين همه راه ..
اين همه دوري ...
سخت است
سخت
[ ايران ِ من ]
.
.
ما باغبان نداشتيم !
ما باغبان نداريم !
ما شقايق­هاي وحشي­ي اين دشتيم
در سينه­مان داغ خورده است
چشم ِ اميدمان به آسمان ِ آبي ِ بالا سر و زمين ِ سبز ِ زير ِ پاست
اين شِكوه ، ترس نيست
درد است
اما گمان مبر
اين درد ، خستگي­ست
اين درد ِ زادن است
ما باغبان نداشتيم !
ما باغبان نداريم !
آ
ز
ا
د
ي
از فراسوي نام­ها
به نام مي­خوانمت
ما شقايق هاي وحشي ِ اين دشتيم
خدا به ما قول ِ باران داده است...
حتا اگر شاخه­ي نازكِ­مان را تبر زنيد
هرگز گُمان بر مرگ ِ ما مَبَر
كه مرگ را بر ما چيرگي نيست
چرا كه از عشق ، رويين تن­انيم ..
.
.
آ
ز
ا
د
ي
ما شقايق­هاي وحشي ِ اين دشتيم
قد خم نمي­كنيم ...
شيون ، نمي­كنيم ...
پيكار ، نمي­كنيم ...
ولي
پيغامبران ِ صلح را پنهان نمي­كنيم
مباد كه صدايمان را نشنوند
نامم به نام ِ تو ... !!!!
مريم