یادگارهای سطر ِ بیست و یکم

t

پشت ِ پنجره ی من، باران و برف سر بر شانه ی یکدگر می گذارند!

مانیفست ِ سرزمین ِ خوش قامتان

کوتوله ها آن قدرها هم بد نیستند

می شود گاهی کنارشان راه رفت و به بلندی ی قامت ِ خود پی برد

حتا گاهی می شود برای شاد کردن شان اندکی خم شد ، گوش ها را نزدیک تر کرد و صدایی از میان ِ حنجره شان شنید
اما هوس ِ هم کلامی ؟

کلا و ابدا !

نباید هم قامت شان شد

دیبا و نادیا 2

خـــب دایی !!!

این که هدیه ی تولد محسوب نمی شه ، چون قبلن قولش ُ داده بودم ...

کیک می گیریم هدیه تولد می دیم ...

اگه عکس ِ شیش تا دو قلو هم بذاری ، من کیک می خوام ... ;)

....

تولدت مبارک مهدی جان

دیبا و نادیا 1

راهت را گم کردم ؛ آواره ام

نه سنگی گذاشتم و نه نشانی
بارانی و بی چتر
از تدفین ِ یک خیال آمده ام

بانو

تو را بانو نامیده ام

بسیارند از تو بلندتر،بلندتر

بسیارند از تو زلال تر،زلال تر

بسیارند از تو زیباتر،زیباتر

اما بانو تویی

***

از خیابان که می گذری

کسی تاج بلورینت را نمی بیند

کسی بر فرش سرخ زرین زیر پایت

نگاهی نمی افکند

و زمانی که پدیدار می شوی

تمامی ی رودخانه ها به نغمه در می آیند

در تن من

زنگ ها آسمان را می لرزانند

و سرودی جهان را پر می کند

**

تنها تو و من

تنها تو و من،عشق من

به آن گوش می سپریم

همیشه این شعر رو به یاد ِ تو می خونم ، بانو ترین بانو

تولدت مبارک

دوست داشتنی های شیطان

؟

من را با سنجاب ها ماننده کرده ست دوستی چهره شناس و روان شناس

شباهتمان گویا راز ِ میان ِ چشمانمان است و البته شیطان بودنمان

ملالی نیست ، سنجاب ها دوست داشتنی اند برای من ، دوست داشتنی های شیطان ِ من !

پاییز

به من نگو که شانه به شانه ، زیر ِ درختان ِ اقاقیا ، با او رفتن ، و با او حرفی برای زدن نداشتن ـ چرا که کلمات ، رسا نیستند ـ و در امتداد ِ سکوتی شیرین ، سکوتی سرشار از آرزوی یافتن ِ بهترین کلام ، از این سایه به آن سایه کوچیدن ، چه لذتی دارد ...من ، خوب می دانم ...
پاییز را بستای
و طیف ِ طولانی ی رنگ­های زرد را
و بادهای در هم کوبنده را ...

زیر ِ این شکوه ِ زرد ، روی اون نیمکت ، من ...
دوباره عاشق می شدم ؛ بی شک دوباره عاشق می شدم و زمزمه می کردم : می توان به سادگی عاشق شد اما عشق ، ساده نیست ...

از میان ِ شکل های هندسی محدود
به پهنه های حسی وسعت پناه خواهم برد ...

آیا دوباره گیسوانم را
در باد شانه خواهم زد ؟
گیسوان ِ زیبای درخت...

رویا خوانی

زندان دلپذیری از هزاربوی و رنگ دل آویز

و قاب های کوچکی از عکس های مان

آویخته ای آنجا - کنار هم

بی احتمال آن که بگویی شاید میان عکس نگنجیم

بی احتمال آن که بدانی

نفسم تنگ می شود در قاب روزهای ملال آور سکوت

بی احتمال آن که بیابی

پا در گریزی

عادت دیرینه من است

حافظ خوانی

ما آزموده­ایم درین شهر بختِ خویش
بیرون کشید باید ازین ورطه رختِ خویش

از بس که دست می­گزم و آه می­کشم
آتش زدم چو گل به تن ِ لخت لخت خویش

دوشم زبلبلی چه خوش آمد که می­سرود
گل گوش پهن کرده زشاخ ِ درخت ِ خویش

کای دل تو شاد باش که آن یار تندخو
بسیار تند روی نشیند ز بخت ِ خویش

خواهی که سخت و سست جهان بر تو بگذرد
بگذر ز عهد سست و سخن­های سخت خویش

وقت است کز فراق تو وز سوز ِ اندرون
آتش درافکنم به همه رخت و پخت خویش

ای حافظ ار مراد میسر شدی مدام

جمشید نیز دور نماندی ز تخت ِ خویش

بعضی وقتا خدا(!) حواسش پرت می شه و اتفاق های خوب می افته

21 شهریور ی اتفاق ِ خوب ِ برای من !

تولدت مبارک آیداترین آیدا ....

پ.ن : عکس را عوض کردیم تا خداوندگار راضی باشد

SeaSide

می‌ايستم کنار دريا

و طلوع تو را انتظار می‌کشم

با موج بلند می‌خيزم

بيايی ابر می‌شوم

در آغوش تو

نيايی

می‌ريزم.

ع.معروفی

سرریز از بی قراری

به قامت ِ یلداگون شبانه­هایی چون قدر
من قدر ِ لحظه ها را می دانم
اما
از قرار ِ حوصله ی دقایق­ام که بالا می روم
سرریز می­شوم از بی­قراری
دلم تنگ است
مرا بی سببی دلی تنگ است
من قدر قرار ِ لحظه ها را می دانم
اما قرار ؛
در من غرابتی ست غریب
من از جنس ِ تشویش­ام
از جنس ِ خواستن های نشدنی
من قدر ِ رام­شده گی ی لحظه ها را می دانم ولی
آن بر گُرده­اش کس ننشسته اسب ِ سرکش
آشنای من است
من قدر ِ هشیاری ی لحظه ها را نیز می دانم ، چه کنم ؟!
با من دیرین هم پیمانه گی ست
عطش ِ جرعه جرعه شراب ِ شعر
به تیک تاک ِ روزه داری ی خدای یهوه
بیا

بیا و پی کن اسبان رام شده لحظه های بر ـ قرار را
به قرار ِ یلداگون شبانه هایی چون قدر
بار مده مرا به حضور ِ در سکوت و سکون
پر کن پیاله از آن شراب ِ هزار ساله
دگرباره پریشان کن مرا !

اگر نمی تونید برای بلاگر کامنت بذارید ؛ لطفن این جا کلیک کنید ....؛

؟

صدای قدم هایت در حوالی ی گوش های قلبم
بلند بلند
سکوت می کنند
این روزها هستی انگار به تمامیت نیستن
!

برای دلم ، برای این دل ِ خودم ، برای ...

چه خوب بود دنیای کودکی ...
چه ساده­انگارانه یکی مادر می­شد و دیگری پدر و ناآزموده بازی می­کردیم این بی بازگشت روزها را ...
سقفی از سعادت می­ساختیم با آجرهای خیال و به باور می رسیدیم کوتاهی ی فاصله ی دنیای خیال و باور را ...
چه ساده بود آن روزها و این روزها چه سخت شده پندار ِ سایه ی سقفی از جنس ِ حقیقت بر آجرهای خیال روزهای کودکی ... چه کوتاه شد سقف های سعادت ...

نکند این ما ایم که دستان­مان را جا گذاشتیم در سال­های کودکی که هر دوری را نزدیک می­کرد ؟... ما کودکان ِ ساده ی نترس ، شدیم این بزرگترهای عاقل ِ ترسو که ترسیدیم از یکی شدن و دشنه به دست دل­های کودکی­مان را کف ِ دست ِ دگر گرفتیم تا خووووب یادش دهیم چگونه نباید عاشق باشد .... و ما یادمان رفت روزهای خوب ِ کودکی را ...

شاید این خطوط ِ بیهوده تنها تسلایی ست برای این سکوت ِ سهمگین ِ تنها ، که تواَش سکوت می کنی و من اَش سکوت و غریبه­های غریب ِ نانجیب فریاد ...

میان ِ این خطوط ِ در هم ِ سیاه ؛ میان ِ این سیاه مشق­های تنهایی ؛ میان ِ این سراسر ِ شب که جز تیره گی اش سویی نمی زند ، گاه گاهی گذار ِ چشمک زن ستاره ای که خطی از خطوط را روشن می کند و در دم جان می­سپرد و مرا پیوند می ­زند به شهر ِ بی کلید خاطرات ... اما چه سود آسمان پر ستاره ای که ماه ای اش نیست تا شب را سراسر بیدار ماند به امید هور تا در اعماق ِ این بی ساحل دریا زاده شود یونس ِ کلید بر کف ِ خداوندگار در کام ِ آن طلا ماهی...

این خطوط ِ تیره و تار ، این خطوط ِ سیاه ِ در هم ِ پر ستاره ی خاموش ، محکوم به خاموشی ست چرا که شراره ی این تک ستاره ها جسارت ِ طلوع نمی­دهد به آن غروب کرده خورشید ِ در کرانه ...

چرا آموزگار ِ سخت گیر ِ زنده گی ما را به خط ِ اول جریمه داد ؟!! ... ما که خط اول را نوشته بودیم با نقطه ای در پایان تا خطی دگر آغاز کنیم ...

مرور مرور مرور .. کوکوی ساعت که انگار زمان را نمی گذراند و حضور ِ غریبه­های غمگین که نگاه شان به تک جرعه ی لیوان ِ خالی ی من و توست که مباد گلوی­مان را نیازرد ... شاید این قصه ی شوم ِ شهرزادهای شوم ، تمام ِ حقیقت باشد به تمامیت ِ نحوست ِ طالع ِ این ستاره ی بزرگ ... شاید شاید شاید ... تمام ِ لحظه های بودن به سکوت و تمام ِ لحظه های نبود ... ! و من نمی دانم تو کجایی ! تو در کجای این روزها نفس می کشی ! و زیر ِ این کوتاه سقف آسمان به دنبال ِ یکی شدن با دست های کدام غریبانه یار می گردی ! و من هیچ نمی دانم ...


سکوت شدم که بگویم ........................


...

این واژه گان ِ آشنا را سطر به سطر از دیده می­گذرانم و در میان ِ این حرف به حرف ستاره ، در پی ی ماه ای می­گردم که نیست ، ستاره های معصوم که در دم جان می­کنند و هنووووز هور در کرانه غروب کرده ست و جسارت ِ طلوعی اش نیست ...

بگذار بگذریم مهرآفران خاتون ؛ شب برای من و تو تیره ست ...

گل یا پوچ ؟

« بود » ها را به« بودن » هایی که « بود» می­سپارم ، « هست » ها را در «هستن » هایی که « هست » خلاصه می­کنم ؛
آن­چه بود و آن­چه هست ، جز خواست ِ ما نیست . دیروز هر چه بود و امروز هر چه هست ، خواستی ، خواستم ، خواستیم ...
به دنبال ِ کدام کوتاه­دیواری می­گردیم تا سهم ِ انتخاب­هامان را حوالتش کنیم ؟! دیوارهای کوتاه کنون قد کشیده اند به بلندای آسمان ...
یادت هست روزی را که هنوز هیچ نبودم ؟ یادت هست مشت­های گره کرده ام سوی تو بود که گفتم : گل یا پوچ ؟ و تو؛ هیچ نگفتی و من ؛ نمی دانستم که تو مدت­هاست پوچ را برگزیده ای ...
یادت هست حرمتی که دیروز شکست ؟ امروز قد برافراشته­دیواری­ست میان ِ من و تو که خیال ِ شکستنش را در رویای خام ِ هیچ تبری اجازت نمی دهم ...

امروز از مزاحم ِ لحظه­های دیروزت ، انتظارت چیست ؟
تو پوچ را خواستی ، پوچ را خواستم ، غریبه­گی­ام را خواستی ، غریبه­گی­ات را خواستم که امروز غریبه­ایم ! چرا که ماندن و بودن با زنجیر ؟ نه ! یله­گی­ست ...
گربه­ی کوچک­ات نبودم ؛ آن چه بود کلاف ِ رنگی نبود ؛ ابتدا و انتهایش در دستان ِ تو نبود ... آن چه بود بازی ی کودکانه­ای نبود گرچه جز بازی نخواندی­اش ...
به خاطرات نقبی نزن که خاطرات را در شهر ِ دیروز جا گذاشتم و درب دروازه اش را قفلی ابدی زدم و امروز موج هایی که ساحل به سوی­مان گسیل می­دارد ، تاوان ِ کلیدی­ست که در دریا انداختیم ...
پشت ِ دروازه­ی شهرِ خاطرات با پلک­های باز خفته ام و هیچ یادم نمی­آید آن فروردین ِ سال ِ صبوری را که ساعت دوازده بود ... و هیچ یاد نمی­کنم از لب­خند­هایی که به اشتراک گذاشتیم و حرف­های صادقانه­ی مگو شده و قدم­هایی که هم­قدم شد ...هیچ یاد ندارم آسمانی را که خورشید و ماه­اش در دو کرانه سهمش برای ما لب­خند ِ بدرود بود ...
به خاطرات نقبی نزن ، پشت ِ دروازه­ی شهرِ خاطرات خواب مرا برده­ست ، هروله نمی­دوم لحظه­هایی که در یخ ِ زمان آب شد و چکید ، چکید ، چکید و مرور نمی­کنم خاطرات ِ مردی را که « با » باد آمد و « بر» باد رفت ؛ در یاد آمد و ای داد ! رفت ...
دیگر نگاه ِ پرسش­گرانه­ی پرسش­گران منی که گنگ و خواب­دیده امتداد ِ قدم­های تو را روی سنگ­فرش خیابان دنبال می­کردم را نمی­کاوند و دیگر به یاد ِ تو از آن خیابان گذر نمی­کنم ، آری امروز ، آن خیابان مانند ِ تمام ِ خیابان­های شهرم سوت و کور­ست ...
به خاطرات نقب نزن ، اکنون شبی دیگر فرا رسیده­ست از نو و من به انتظار ِ پیکری شعله­ورم بر بلندای شهر و چشم­هایم دگربار ِ دود را تاب نخواهند آورد ؛ می دانم ...
امروز دو غریبه­ایم ، خیره در چشمان ِ یک­دگر ؛ « بود » ها را به « بودن » هایی که « بود » سپردم ، « هست » چه داری غریبه ؟

برای گذاشتن ِ کامنت ِ احتمالی ;)، لطفن این جا کلیک کنید ...

آن دو ...؛

شبی دیگر بر تن ِ پنجره هایی که به کوچه ی آرام گشوده می شوند ، نشست . پنجره هایی که مرا از هیاهوی شهر به سکوت ِ این اتاق ِ همیشه من و من می رسانند . پشت ِ پنجره شب است ، این اتاق همیشه شب است ، شب !
و من چه قدر هیاهویی که پشت ِ پنجره ست را دوست ندارم و من چه قدر سکوتی که پشت ِ پنجره ست را دوست دارم و من چه قدر پنجره را دوست دارم وقتی به روی شب آغوشش را می گشاید . شب !
درختی پشت ِ پنجره ست که زیر ِ نور ِ تیر ِ چراغ برق نمی تواند تنها باشد ، رها باشد ، نجوا باشد ، تنها ؛باشد ! چه قدر این نور ِ مصنوعی بی رحم ست !

درختی دیگر در اتاق ِ تنهایی ی من و من ، آرام خفته ست ، ماه هاست که خفته ست ، بی ریشه و بی برگ ، تن ِ عورش را به میهمانی ی تنهایی های من آورده ست با شاخه هایی سراسر تیز و تیغ و بُرّا . و چه قدر این درخت خوشبخت ست ! آرام است ! چرا که تنها ست ، رها ست ، نجوا ست و من هستش را دوست می دارم ، بودش را دوست می دارم !

درختی پشت ِ پنجره ست که زلف های جوانی اش را به نوازش ِ دستان ِ شب سپرده ست و تن ِ سبزش را مزرعه ی این نور ِ مصنوعی ! نور ِ مصنوعی از جای جای تنش کام می گیرد و با او هم آغوش می شود ، هر شب ، هر شب ! و روزها تیر ِ مصنوعی اش نگهبان ِ مزرعه ی تن ِ درخت ست ، و سایه اش همیشه بر تن ِ درخت سنگینی می کند ، به پشتوانه ی خرد ِ جمعی ، خلوت ِ درخت را شکسته ست و ریشه های مصنوعی اش را با ریشه های جوان ِ درخت پیوندی نشدنی بسته ست . چه قدر بی رحم است !

درختی در اتاق ست که شاخسار ِ عریانش را بر تن ِ شب فرو برده و تن ِ سراسر ِ نازک ِ بُرّایش بر تن ِ مهربان ِ شب آرمیده ست ! از تن ِ شب کام می گیرد و با او هم­آغوش می شود ، هر شب ، هر شب ! و روزها ـ به مهر ِ آغوش باز ِ پنجره ـ از شیره ی جان ِ خورشید می مکد و با باد هم بازی می شود ، با خودش خلوت می کند ، تنهایی اش را می ستاید در انتظار ِ تن ِ داغ ِ شب ! و چه قدر این درخت خوشبخت ست ! آرام است ! چرا که تنها ست ، رها ست ، نجواست و من هستش را دوست می دارم ، بودش را دوست می دارم !

شبی دیگر رسیده ست و من باز هم به هر دو درخت می نگرم ! که یکی خوشبخت ست و آن دگر ...

این روزها ...

اووووم !
نمی دونم چرا این روزا این شکلی شدم ، دلم هیچی نمی خواد و دلم همه چی می خواد ... نمی دونم این چند وقت چه به سرم اومده که این شکلی شدم ، راستش این چند وقت ِ اخیر تمام ِ روزهاشُ توو یه حس ِ گُنگی بودم و هستم یه چیزی توُ مایه های یه ابهام ِ بزرگ ... هیچ احساس ِ خاص و تعریف شده ای ندارم ، توو بی حسی ی مطلقم ! گاهی احساس هایی از جنس ِ نخواستن ، گاهی تحول ، گاهی حسرت ، گاهی ناباوری از آن چه که گذشت ، ولی همشون خیلی کوتاه مدت میآن و می رن ، بیش ترین سهمم از این روزا ی احساس ِ مبهم ِ ، ی گنگی ، ی گیجی ... نمی دونم !
دلم هیچی نمی خواد ، حتا دیگه تو رو هم نمی خواد ، حس ِ تازه ای نیست ، هیچ وقت نداشتمت که حالا نبودنت برام تازه گی داشته باشه ، ولی همیشه دوستت داشتم ولی این روزا هیچ حسی ندارم به هیچ کس ، حتا دیگه به تو ! چه فرقی می کنه اصلن ...
من از خدا هیچی نمی خوام ، پرم از یک احساس ِ خلا ...
احساس ِ گنگی ی ، تا حالا تجربه اش نکرده بودم ، همیشه در تکاپوی داشتن بودن ، هیچ وقت توُ زنده گی ام زمانی نبوده که چیزی نخوام یا تلاشی نکنم ، ولی الان هیچی نمی خوام ... حتا زمان هم نمی خوام ، خیلی گنگم این روزااا مثل ِ ی ابهام ِ بزرگ ...
من از خدا همه چی می خوام ، ولی اصلن حوصله ی به دست آوردن شون رو ندارم ، می خوام همه چی همین الان حاضر و آماده باشه ، همون جوری که می خواهم ... همه ی اون چیزایی می خوام که براشون خیلی جنگیده بودم ولی به دستشون نیاوردم ، من الان همه ی اونا رو می خوام ...
نه خسته ام ، نه پر انرژی ؛ نه کسل ، نه عصبانی ، نه حق به جانب ، نه هیچ حسی که اسمی برای تعریف باشه ..
ی ابهام ِ بزرگم ... نمی دونم !
چه بد موقعی دچار ِ این حس شدم ، آخر ِ ترم ... کی حوصله دارم درس بخونه حالا ... یکی هم نیست بگه تو کِی حال ِ درس خووندن داشتی که دفعه ی دوم ات باشه ؟
یکی از بچه ها یه مسیج بهم زده بود ! پرسیده بود : همیشه برام ی سوال ِ بزرگ ِ ، آدم هایی که می نویسند توُ چه عالمی سیر می کنن ؟ ی سوالی توُ همین مایه ها ...
واقعن چه جوابی باید بدم ؟ سوالش خیلی ! سخته ... بهش جواب دادم ، منم مثل ِ بقیه ام ، هیچ فرقی ندارم ، شاید بعضی وقتا زیاد همه چیزو می بینم ، بی تفاوت نمی گذرم .... قانع نشد !!! حق هم داشت ، جواب ِ خاصی بهش نداده بودم ...

من همیشه این اعتقاد رو دارم که هر آدمی شاهکار ِ آفرینش ِ ، خدا برای آفریدن ِ تک تک ِ ماها به خودش آفرین گفته ... پس همه ی ما ویژه ایم ، ما ی پارادوکس ایم ، همه مون مثل ِ بقیه ایم بی هیچ تفاوتی ولی هر کدوم ویژه ایم ...
ولی ویژه گی ی خاص ِ من چیه ؟ خیلی !! سوال ِ سختی ی ! همیشه وقتی ی جایی می خوای پروفایل باز کنی ازت می پرسه تو کی ای ؟ همیشه از جواب فرار می کنم ، ی خط شعر می نویسم ، همیشه اون لحظه از خودم می پرسم : واقعن باید چه جوابی بدم ؟ اصلن این شعرها رو هم واسه همین جاها حفظ کردم که بازم فرار کنم ...

ویژه گی ی خاص ِ من چیه ؟؟؟
نزدیک ترین دوستم ی بار بهم گفت : توُ همیشه تصمیم می گیری ، بعدش که زمان می گذره و نتیجه دل خواهت نیست ، خودت رو برای تصمیم ات سرزنش می کنی ؛ این بزرگترین خصوصیت ِ بدی ی که داری! ... شاید راست می گفت ، خیلی وقت ها شده تصمیمی گرفتم بعد خودم ُ سرزنش کردم ولی همیشه این دست تصمیم ها زمانی بوده که ترازوی منطق ام برای انجام دادن و ندادن اش ثابت شده بوده ، هیچ کفه ای برتری نداشته بر دیگری ... این ویژه گی ی خاص ِ من نیست !
فکر می کنم ویژه ترین خصوصیت ام اینه که همیشه احساس می کنم تنهام ؛ حتا وقت هایی که در بین ِ جمع ِ دوستانم هستم و مثل ِ همیشه رهبری ی جمع هم با منه ، در حالی که دارم با همه شوخی می کنم ُ می خندم ُ سر به سر ِ همه می ذارم ، ی لحظه که به خودم می یام ، می بینم چه قدر تنهام ... من همیشه حس می کنم تنهام ، همیشه !!!
خیلی ها هم زبونم هستن ، خیلی هاشون تا حدودی هم دل ام هم هستن ، خیلی ها من رو دوست دارن ، من خیلی ها رو دوست دارم ، من تک ِ تک ِ شماهایی که خط خطی های من ُ می خونین دوست دارم ، ولی هیچ وقت ِ هیچ وقت ِ هیچ وقت ، حتا وقتی در آغوش ِ کسی هم بودم ، حس نکردم که تنها نیستم .... هیچ کس نتونسته تا حالا سهم ِ تنهایی ی من رو پر کنه ... هیچ کس !
همه ی آدم ها یه خونه ی خالی ی کوچولو توو ذهن و دل شون برای خودشون دارن که اون خونه فقط و فقط مال ِ خودشون ِ ، هیچ کسُ توُش راه نمی دن ولی سهم ِ من از اون خونه خیلی !! بزرگه ...
من خیلی آدم ِ مستقلی ام ، حتا از نظر ِ عاطفی ، اگر همه هم من رو ترک کنن ، ناراحت می شم ولی برام اتفاق ِتازه ای نیست ، چون وقتی تووی ی جمع شلوغ هم باشم ، احساس در جمع بودن نمی کنم ، یکی از علت هایی که بقیه می گن ، غرور از جزئی ترین رفتارهات می باره همینه ؛ خیلی ها بهم می گن تو خیلی ! کلاس می ذاری ... دلیل اش چیزی که اونا فکر می کنن نیست ؛ هیچ کس نمی فهمه من در عمق ِ زمانی که دارم در جمع می خندم و می خندونم اصلن احساس نمی کنم توُ جمع ام ...
من خیلی آدم های دور و برم رو دوست دارم ، همه شون برام آدم های ویژه ای هستن ... ولی به هیچ کس احساس ِ وابسته گی ندارم ، این خصوصیتم اصلن مثل ِ خصوصیت ِ زن ها نیست ، حتا وقتی با ی آدم ارتباط ِ عاطفی برقرار می کنم اصلن بهش وابسته نیستم ، اگر روزی هم بره ناراحت می شم که دیگه نیست ، دیگه نمی تونیم با هم خاطرات ِ مشترک ِ تازه ای داشته باشیم ، دیگه نمی تونیم هم لحظه باشیم ، شاید ساعت ها هم گریه کنم ، ولی هیچ وقت برای نرفتنش اصرار نمی کنم ... بعد از رفتنش دلم براش تنگ می شه ولی وابسته اش نیستم ...

بدترین خصوصیت ام فکر می کنم اینه وقتی از چیزی دل گیر بشم ، از کسی رفتاریُ ببینم که انتظارش ُ نداشتم ،یک لحظه فقط و فقط یک لحظه احساس کنم اون آدم اونی که من تا امروز فکر می کردم نیست ، دیگه نمی تونم به احساس ِ قبلم برگردم ، این اتفاق خیلی ناخواسته در من ایجاد می شه ، دیگه اون آدم برام اون آدم ِ قبلی نمی شه ، کسی که جایگاه اشُ برام از دست بده ، دیگه از دست داده ، فرصت جبران برای هیچ کسی نمی ذارم ؛؛؛ این خیلی !!! خصوصیت ِ بدی ی ، کاملن هم ناخواسته است ولی اتفاق می افته ... خیلی بد ِ که هیچ آدمی توُ دل ِ من فرصت ِ خطا نداره ، در صورتی که خودم توقع بخشیده شدن دارم ؛ من آدم ها رو می بخشم ولی دیگه به جایگاه ِ قبلی شون توُ دلم بر نمی گردن ...هیچ وقت !
این خصوصیت ام شانس ِ انتخاب شدن ِ دیگران رو خیلی پایین میآره ، همه ی ما ها آدم ایم و ممکن ِ ناخواسته خطایی بکنیم ، به هر دلیلی ! ولی این خصوصیت ام آدم ها رو روی بند راه می بره که شانس ِ افتادن شون خیلی بیش تر از بندباز بودن شون ِ ...
خیلی سعی کردم خودم رو تغییر بدم ولی کاملن ذاتی ی متاسفانه ؛
چه قدر حرف زدم ....
حسابی سرتون ُ درد آوردم ، امیدوارم تونسته باشم به اون دوست پاسخی داده باشم ، ولی بازم می گم این خصوصیات ِ شخصی ی من ِ و هیچ دلیلی نداره که طیف ِ وسیعی که سوال ِ شما مورد ِ نظرش بود رو در بر بگیره ...
من ی آدم کاملن عادی ام ، اصلن هم فکر نمی کنم دست به قلمم ! فقط گاهی واسه دل ِ خودم خط خطی می کنم ...

مریم


اگه نمی تونین کامنت بذارین ولی تمایل !!! :)) دارین که کامنت بذارین ، لطفن منت نهاده و این جا کلیک فرمایید ...

یادگار ِ ابدی

شمع نیستم
که به یک فوت ِ تو
کلاه از سرم بیفتد
رسم ِ دهان دوختن نیز تازه­گی­ها
با رواج ِ شکنجه­ی روح
یک­سره منسوخ شده است
اصلن لازم نیست از این پس
حرفی بزنم
دهانم را باز نکرده دنباله­ی حرفم را
پرنده­گان می­گیرند و صدا در صدا
گوشِ فلک را هم کَر می کنند
چه برسد به گوش­های تازه تنیده­ی تو
تو دیر جنبیدی زرنگ
پیش از آن که سنگ را
به جانب ِ دریا پرتاب کنم
باید دستم را می­گرفتی
حالا جلوی این موج­ها را که دایره­وار
به سمت ِ اسکله­ها می روند
دیگر نمی­توان گرفت
این را هم بگویمت ؛
عروسک وودونی که قلب ِ پارچه­ای را
سوزن­باران کرده­ای
المثنای من نیست
المثنای من امشب
گربه­ی سیاهی است
که راه ِ پس و پیش
اگر نداشته باشد
خیز برمی دارد
به سمت ِ صورتِ حق به جانبت
و چنگال­های تیزش را
نه بر پوستی که قرار است
پشت ِ سر بگذاری
بلکه بر روح ِ تو خواهد کشید
خطوط ِ خون­چکانی که به یادگار از من
با خود به ابدیت ببری!



عباس صفاری


پ.ن : توُ زنده­گی ی هر آدمی ، لحظه هایی پیش می یاد ، که از دست ِ همه کس و همه چیز خسته می شه ، خوندن ِ این دست ِ شعرها خیلی آدمُ آروم می کنه ....؛

البته نشانه ی ضعف ِ آدم هاست که به هر دلیلی که شاید هم منطقی باشه ، در موقعیتی خاص نتونستن خواسته­شون رو به دست بیارن و روُ می­یارن به این قسم حرف ها ...البته گاهی اوقات تحت ِ شرایطی انسان ها احساس­شون به هم دیگه عوض می شه ؛ که این روزها کم از این اتفاق ها نمی یوفته ، یه نگاه ِ گذرا به آهنگ های پاپ و رپ بندازین ... !

ولی من هیچ وقت نمی­تونم با کسی که یه روزی دوستش داشتم این­طوری حرف بزنم ، یا حتا تصورِ این­که این حرف­ها رو به زبان بیارم ، برام سنگین ِ ؛ چون لااقل برای احساس ِ خودم ارزش قایلم و البته برای اون آدمی که احساس ِ دوست داشتن روُ در من بیدار کرده بود روزی ، احترام قایلم ... فکر می کنم اگر زمانی تونستی با آدمی که دوستش داشتی این جوری حرف بزنی ، مطمئن باش هیچ وقت دوستش نداشتی ...

البته همه ی این حرف ها چیزی از ارزش ِ این شعر کم نمی کنه ، این نگاهی که راجع به این شعر نوشتم ، شاید سطحی ترین نوع ِ نگاهی ی که می شه به این شعر داشت ! ... من این شعر رو خیلی !!! دوست داشتم که این­جا نوشتمش ...

یکی از خصوصیات ِ خوب ِ هم نسلی های ی من این ِ که معمولن بعد از به پایان رسیدن ِ یک رابطه ی عاطفی ـ با تمام ِ اختلاف سلیقه ای که سبب ِ اتمام ِ رابطه شون بوده ـ هم­چنان با هم دوستان ِ خوبی می­مونند ،خوش حالم که از این نسلم ؛ نسلی که به این درک و شعور رسیده که اگر اختلاف سلیقه سبب ِ اتمام ِ رابطه ای شد ، از ارزش­های طرف ِ مقابل چیزی کم نشده ، فقط عواطف و سلایق­اش با من هم خوان نبوده ...
من این شعر رو خطاب به هیچ کسی ننوشتم اما این شعر تقدیم به هر کسی که با خوندنش آروم می شه ....

اگر نمی تونید برای بلاگر کامنت بذارید ؛ لطفن این جا کلیک کنید ....؛

اندکی سکوت و تامل ...

تو از « زن » ، چه می­دانی ؟ تویی که نمی ­دانی خدا تجلی آفرینش را با زن به شهود گذاشت . تویی که نمی­دانی خدا آرامش را در نهاد ِ زن ، نهاد ...

تو ! از « زن » چه می­دانی ؟ تویی که به بلندای تاریخ « زن » را به سُخره گرفته­ای ؛ که بودت ، هستت و وجودت را به سُخره گرفته­ای ؛ چرا که گاه ِ زاده­شدن ­ات را به نسیانی ژرف خفته­ای ...

تو ، از « زن » چه می­دانی ؟ تویی که در هیاهو و جدال ِ خویشتن ِ خویش­ات ، سکوت و شکیب ِ زن را بازنمی­شناسی که چه مادرانه نام­ات را تقریر می کند ؛ گرچه که تو او را همسری نه فرزند ...

تو ، از « زن » چه می­دانی ؟ زنی که پرتو ِ مهرش وجودت را سایه­سار شده اما تو او را نمی بینی ، چرا که نمی دانی ، چشم­هایی که بر خورشید خیره نگاه می­کنند ؛ جز تاریکی چیزی نمی بینند ...

تو ، از « زن » چه می­دانی ؟ آن­گاه که طفلی شیرین زبان است ، سرور و شادی و برکت خانه­ست ... آن­گاه که نوجوانی شکننده­ست ، جلوه­ی بدر را در آسمان ِ سیاه ِ خانه­ات به نظاره ای ... آن دم که دوشیزه­ای جوان است ؛ تجلی ی زیبایی و شکوه است ... آن دم که همسر است جلوه­ی مهر و آرامش ؛ و جلال­اش را به نظاره بنشین آن دمی که مادر است که آب های زمین ِ خداوندی را دریا دریا به عطش می­برد از گذشت و ایثار ....
و زمان در زن می­گذرد و می­ایستد اما ؛ تو ، تو ، تو ، تو در چشمان ِ او همین اندک را نمی بینی چرا که در دیده­گان ِ آینه ها ؛ حرکات ، رنگ ها و تصاویر وارونه منعکس می­گردد و او چه مومنانه تو را تمام به نظاره ست و لب­هایش برایت زمزمه ی خوشبختی طلب می کند و تو « هیچ » نمی بینی ... تو ؛ از ، زن ، چه می­دانی ؟


تو !!!! از « زن » چه می دانی ؟ تویی که خدایی پیشه ساخته­ای و با میزان ِ نامیزانت ، زن را به قضاوت نشسته­ای ؛ تویی که آن قدر بر جایگه ِ قدرت تکیه زده­ای که تا چندی دیگر خود را نایب ِ بر حق ِ خدا بر زمین خواهی نامیدن ، تویی که امروز حدود ِ پاک­دامنی را خط کش می­گذاری ؛ وای بر تویی که می خواهی ارزش ِ به تاراج رفته ی زن را به او بازگردانی ، دریغ ! که نمی دانی ، زن ، به کافرترین شکل ِ ممکن ـ از دید ِ تو ـ مومن است بر ذات ِ صفاتش ؛ تو ، از ، زن ، چه می­دانی ؟؟؟
.
.
.
.
.
رنجه مدار !!! تو ، از « زن » هیچ نخواهی فهمید چرا که* هر چند زن اسم عام است زن بودن من خصوصی است///امکان ندارد بفهمی این طرز بودن خصوصی است *


پ.ن 1: کرکسانی که بر جان ِ ما مردم که امروز چون مرده­گانی در چنگال ِ شما گرفتار آمده ایم ؛ افتاده اید !!! ایمان بیاورید به رستاخیز ِ مرده­گان ... که اگر روزی خشم ِ تصویرهای متحرک ِ امروز زبانه بکشد ؛ هستند اجسادی که میان ِ مجری و قانون گذار تفاوتی نبینند و آن روز ست که خورشید بر تباهی ی اجساد ِ ما قضاوت خواهد کرد ...

پ.ن 2 : *...* این جمله را وام دار ِ سودای عزیز هستم .... ؛

من هیچ وقت نمی تونم برای بلاگر کامنت بذارم ، اگر شما هم نمی تونید کامنت بذارین ولی تمایل دارین که کامنت بذارین ، لطفن اینجا کلیک کنید .

مریم

اسب ها ......

...

صاعقه­ای بر تن ِ درختی دست­خوش ِ زمستان ِ پیر نشست ، شراره­ای افتاد ، در همرهی ی بادی شوخ، سراسر شعله گشت...
درختی در آستانه­ی طلوع ِ بهار که زمزمه­ی رستاخیزِ دگری در ریشه­های نازکش بر تن ِ صبور ِ خاک ، دست افشان و پا کوبان زبانه می­کشید و بر تن ِ شعله کشیده اش به فراز می­رفت ...
شعله و جوانه ؛ هست و نیست ؛ آب و آتش ؛ به جان ِ هم افتادند ...

در خنکای بادی شوخ ، به معجز ِ بهار ؛ درخت سیاوش شد ...
.
.
.
.
آن درختم بر تن ِ سراسر بهار ؛ ریشه هایم در خاک ، شاخسارم رها در آغوش ِ نسیم ِ پاک ؛ درد ِ جوانه­ست بر جای جای کشتزارِ ِ تن­ام ... سیاوش­ام !

پ.ن : عنوانِِ نوشته : من درخت ام تو باهار ...؛ اگه اولش می نوشتم ، مزه اش می رفت ... ;)

من هیچ وقت نمی تونم برای بلاگر کامنت بذارم ، اگر شما هم نمی تونید کامنت بذارین ولی تمایل دارین که کامنت بذارین ، لطفن اینجا کلیک کنید .

روز نوشت !

***جدن ؟ من باورم نمی­شه ؛ امروز 31 اردی­بهشت ِ 87 ؟
اوهوم ، چه جالب ! امشب در پس ِ یک ماه­ای که چهره ی شاملو با اون آرامش ِ عجیبی که توو ساحل ِ چشم­هاش موج می زنه ، بهم لبخند می زد و می گفت : بسوده ترین کلام است دوست داشتن ؛ باید تقویم دیواری رو ورق بزنم و از فردا صبح شاملو روی مبل نشسته و داره لیوان آب رو از رو میز بر می داره و می گه : کوه با نخستین سنگ­ها آغاز می شود و انسان با نخستین درد ، من با نخستین نگاه ِ تو آغاز شدم ...

***این سُکر برای کدوم ِ شراب ِ ؟ من که مست نکردم که توو هر مستی­ام تو رو ببینم ، این سُکر برای کدوم شراب ِ ، بعد از روزهای سراسر اضطراب و اشک و اما و اگر و شاید و ساعت ها نگاه کردن به گوشی که شاید اس ام اسی ، تماسی ، خطی ، خبری ... ؟ مگه خبر ِ تازه ای رسیده ؟

***کافکا می­گه : گرچه امروز دیگر نمی­تواند دیروز باشد ، اما حسن ِ قضیه این است که وقتی ناراحتی انباشته شود ، بالاخره سرریز می کند و روزهای بهتری را به دنبال می ­آورد .

اگر بخواهم با فلسفه ی کافکا پیش برم ، جام ِ این سُکر پیدا می شه ، اما ناراحتی ای نبود ، بود ؟ شاید جوری دست و پنجه نرم کردن با واقعیت بود ، واقعیت ِ تلخ ! درست مثل ِ ته ِ خیار ... ولی عیبی نداره چون بعدش می تونی یه پرتقال پوست بکنی و دستات رو حسابی پرتقالی کنی بعد دستای پرتقالی ات رو بکشی روو تن ِ روزهای تلخی که گذشت ، این جوری می شه که نارنجی بر سبز پیروز می شه ؛ مثل ِ آب پرتقال بر چای سبز ..؛

***هر چه قدر گوش هام رو می گیرم و چشم هام رو می بندم ؛ بازم اخبار ِ زیبا و دل نشین و شدیدن آرامش بخش ، گوش ها و چشم ها رو نوازش می ده ... اصلن خیال نکنین وسوسه می شم و می رم لابه لای اخبار سرک می کشم ؛ هرگز ! من به جدم ، پینوکیوی اعظم قول دادم و پاهام رو توو کفش های پینوکیو کردم و دیگه امکان نداره برم سراغ ِ اخبار ...
به هرحال وقتی ماها رو خواب ببره ، مملکت رو هم آب می بره ؛ بذار ببره ... به اندازه ی کافی بعد از جریان ِ خودکشی ی هم دانشکده­ایم له شدم ، بس ِ ...؛ فعلن می خوام توو سُکر ِ این روزها معلق باشم ...

***می­خواهم استراحت کنم ، کاش جور بشه برم پیش ِ آیدا ، شیراز ، عطر ِ بهار نارنج ؛ واااااااای چه قدر دلم می خواد برم ...؛

***چند روز پیش ها داشتم بعد از مدت ِ مدیدی طالع بینی رو ورق می­زدم ؛ وقتی خصوصیات مردادی ها رو خوندم داشت از تعجب جفت شاخ­هام در می یومد ؛ چه قدر خصوصیاتم با خصوصیات ِ مردادی­ها یکی شده ؛ قبلنا این­قدر نزدیک نبود ، الان تقریبن بالای 90 درسد درست بود ، اون 10 درسد هم برای زمانی بود که مادر می شن که هنوز نمی تونم اظهار ِ نظر کنم !
یه جاش نوشته بود : وقتی شیر یه مدت توو فشار قرار می گیره ، فرار می کنه و می ره توو جنگل یه دوری برای خودش می زنه و دوباره بر می گرده ... دستش درد نکنه ! الان دقیقن توو همون حسی ام که طالع بینی نوشته ؛ واقعن این ستاره شناس ها چه جوری توونستن این خصوصیات رو درست حدس بزنن ، در حالی که آدم ها موجودات شدیدن پیچیده ای هستن ...؛ وقتی فکر می­کنم که چه طور ممکنه هر عنصر در وجود آدم­ها باعث شکل­گیری­ی شخصیت­هاشون بشه، می­بینم چیزی برای اثباتش نیست.

***بگذریم ؛ کوتاه سخن این ­که :

عاشقی اما نداره ، جنون که حاشا نداره ، از هم­شون عاشق ترم ، این دیگه دعوا نداره ؛
من از تو دل نمی کَنَم ، عاشق ترین شون منم ؛ ساز ِ مخالف ُ بزن ، من ولی دم نمی زنم ؛


پ.ن 1 : این چه حس ِ عجیبی ی که بچه ها و گربه ها نسبت به من دارن ؟ وقتی من رو می بینن ، سوزن­شون گیر می کنه ...؛

پ.ن 2 : خدا چه نعمت ِ بزرگی به خانوم های زیبا داده ؛ وقتی توو خیابون راه می رن ،کلی نیاز به تحسین و تمجیدشون برطرف می شه ؛ هر عمله ای که رد می شه قربون صدقه شون می ره و براشون بوس می فرسته ...؛

پ.ن3 : من هم آدم ِ باحالی ام هاااا ، واسه خودم قهر می کنم بعدش واسه خودم آشتی می کنم ، تازه عذاب وجدان هم می­گیرم که چرا قهر کرده بودم ... این یه رقم اش رو هیشکی تا حالا نبوده به جان ِ خودم !

پ.ن 4 : چه قدر بد ِ که آدم یه کسی رو بیش­تر از خودش دوست داشته باشه ، اون وقت یه ذره که اذیت­اش می کنه ، خودش بیش­تر اذیت می شه و عذاب وجدان می گیره ؛ این خیـــــلی بده !!! همه ی لذت اش به اینه که طرفت رو اذیت کنی ، پس عقده های درونی ات رو کِی می خوای خالی کنی؟! :))

پ.ن5 : آیدا یه خبر ِ بد : امتحان ِ نمونه گیری م ، ده روز عقب افتاد ، من می خواستم آخر هفته ی دیگه شیراز باشم ، شاید جور نشه .... نزن !!! به جان ِ مادرم می یام ...؛

پ.ن 6 : دیگه من رو به فراخوان دعوت نکنیناااا ، اصولن بی جنبه بازی در می یارم ؛ با روزی یه متن چه طورین ؟؟؟

پ.ن 7 : شما هم ماشالا ، نمونه ی بارز ِ ماه ِ تولدتی هاااا ..خودمونیم !

پ.ن 8 : دوستان ! وقتی کسی بهتون اس ام اس می زنه ، جواب بدین ، چون وقتی اس ام اس رو می خونین و زیر ِ لب جواب می دین ، اون بنده خدایی که اس ام اس فرستاده صدای شما رو نمی شنوه ، باید براش بنویسین !

پ.ن 9 : این جملات از مریمی که همیشه مبادی آداب ِ بعید ِ ... به بزرگی ی خودتون ببخشید ، امروز اصلن پاهاش روی زمین نبوده ... ؛

من هیچ وقت نمی تونم برای بلاگر کامنت بذارم ، اگر شما هم نمی تونید کامنت بذارین ولی تمایل دارین که کامنت بذارین ، لطفن اینجا کلیک کنید .

سرودی برای ستایش

عزیزترینم !
چه احساس ِ مبهمی ست که این بار ، می خواهم دیگر نباشی . نباشی در لحظه های همیشه و هرگزی که همیشه خواستار ِ بودنت بودم . نباشی و نباشم ...
شاید این گناه ِ من ست که دوست داشتن ام را چنین صعب در دستانم نگاه داشتم ، پنهانش کردم ، مباد که تو ببینی­اش . نخواستم که دوست داشتنم ، سبب ِ دوست داشتنت شود . نخواستم با حضورم در لحظه های سیاه ِ آن روزها یی که روزگار بر تو بسیار سخت گرفته بود ، سهمی از دوست داشتن ِ تو را به تاراج ببرم ، روا نداشتم که این گونه دوست داشته شوم ...؛
من خسته ام ! از فراسوی تمام ِ فاصله ها ... بی گاهان تو آمدی و من گرمای حضورت را احساس نکردم . روزها جنگیدم و این بار من بودم آن شوالیه ای که تنها می جنگد و تنها می میرد ؛ روزها جنگیدم در جنگی نابرابر ... بی گاهان تو آمدی و من سراسر زخم بودم و مرا دیگر توانی نبود برای گذشت ِ زمان ..
و بی گاهان رفتی و من در تب ِ نبودنت ، برای همیشه رفتن­ات ، سوختم !
تب ِ عشق بود گویا ! سه روز و سه شب ... ؛
آه که چه طعم ِ گس ِ لذت بخشی داشت ، کابوس هایی در سراسر تب و بیداری هایی در سراسر لرز ... از خواب پریدن ها و جرعه جرعه آب در سراب ِ باوری برای فروکش کردن ِ عطش ؛ آه که تمام ِ قطره ها سراسر سراب بود و مرا زمزمه هایی از دست ِ : ای آب ِ روشن ! تو را با معیار عطش می سنجم ؛ نخل ِ من ، ای واحه ی من ! .... می سوختم ... آه که چه طعم ِ گس ِ لذت بخشی داشت ، گاهانی که لعن می کردم خودم را ، بی گاهانی که صورتم سراسر خیس بود از اشک های شور و فریادهایی از جنس ِ : نه ! نمی توانم ...
آه که چه روزهای خوبی بود ، روزهایی که دوست داشتن را به باور می رسیدم .
سپاس از تو برای بودت ، که من با تو رسیدم به آن اوج ِ لذت ِ نگفتنی که هرگز نچشیده بودم­ش و من هرگز عشق را به باور نرسیده بودم و صحه می گذارم بر کلام ات که گفتی : همیشه در کتاب ها خوانده ای ... ؛ و چه قدر عشق سخت است و آسان ...؛
سپاس از تو برای نبودت...چرا که باید در خلوتم به باورش می رسیدم ...!

فاصله ی دوست داشتن ؛ سهمی که بین ِ من و تو گم نمی شود آیا ، این تردید ِ بلند گویا به یقینی بلند بدل بایدش ؛ چرا که دیگر مرا توانی نیست برای شکیب و زمان ...

من خسته­ام ! از فراسوی تمام ِ فاصله ها ...

سرنوشت اگر نمی خواهد ، جرم ِ من و تو نیست ؛ این جرم ِ اوست که ما ، ما نمی شویم ؛ و من از فراسوی تمام ِ نشدن ها دوستت دارم و خواهم داشت ، از فراسوی تمام ِ تفاوت ها و تمام ِ آن چیزهایی که منطق می خوانیم­شان ... و من دلم را با تیغ ِ منطق شرحه شرحه کردم و رویین تن شدم ...؛


و مرا دیگر نبود و نیست توانی برای شکستن ِ فاصله ها ... من خسته ام !

شاید ، شاید ، شاید ، هرگز ، هرگز ، هرگز نباشد و نیست مردی که این احساس ِ باشکوه را برای دوباره ها در من برانگیزد ، شاید ، شاید ، شاید ، هرگز ، هرگز ، هرگز نباشد و نیست مردی که در صحن ِ حضورش سراسر بی نقاب بازی کنم ...


سپاس از بودنت ، باشد که باشی همیشه بر اوج ، همیشه بر فراز ، باشد که باشی اما نه دیگر برای من ؛ می ترسم از روزی که بودنم و بودنت سهمی از دوست داشتن برایمان باقی مگذارد . می ترسم خودخواهی ی زنانه ام و غرور ِ مردانه ات و فاصله ای که همیشه و همیشه هست سهمی از دوست داشتن برایم باقی مگذارد ، چرا که فاصله ی میان ِ من و تو از جنس ِ شکستن نیست که فاصله ها ذره ذره کودک ِ عشق ِ مرا می فرسایند ...

من خسته ام از برداشتن ِ تبر برای شکستن ِ فاصله ها که دیگر مرا توانی نیست . سرنوشت برای من و تو سخت نوشته است ؛ انکار ِ عشق را پا سفت نکرده ام ... مرا دیگر توانی و شکیبی نیست ؛ باور آر ...

این نوشته را پایانی نمی گذارم که برای دوست داشتنم پایانی نیست ، امروز چون دیروز و فردا چون امروز آبستن ِ عشق ِ من است و من از فراسوی تمام ِ فاصله ها و نشدن ها دوستت دارم ؛ تمام ِ ناتمام ِ من !!ه

شاید ، روزی ، روزهای دوری که دگربار از جهان ِ بی فصل ملول شدم ؛ در گذرگاه ِ باران سرودی دیگر گونه آغاز کنم اما من همان کوهنوردی هستم که یک بار بلندترین قله را فتح کرده ام دیگر صعود به قله های کوتاه تر برایم لذتی ندارد چرا که سهمم را زنده گی به من داده ست
مرا هراسی نیست از این واژه گان ِ عریان ؛ مرا هراسی نیست از آن که بگویند ترانه ای بیهوده می خوانم چرا که عشق حرفی بیهوده نیست ...

مریم

سیاه ، سپید ، سرخ ...

دیروز ها
من به البسه ی سیاه تو روی بند نگاه می کردم
و یاد ِ چشمان سیاهت می اقتادم
که چگونه سپیدی در آغوش ِ سیاهی بود
و یاد ِ چشمان ِ خودم
که چگونه سرخی در آغوش ِ سیاهی بود
سیاه : لباس های تو
سپید : لباس های من
سرخ : گیلاس هایی که مادرم به تو تعارف کرد...
و
این سه رنگ در چشمان تو بود ، وقتی به گیلاس ها نگاه می کردی
و این سه رنگ در چشمان من بود ، وقتی به جامه ی سپیدت وقت ِ رفتن نگاه می کردم ...
امروزها
این سه رنگ در چشمان من است وقتی
به رزهایی که برایم آورده ست نگاه می کنم
و
این سه رنگ در چشمان توست وقتی به لباس های سپیدم روی بند خیره می شوی ....

تندیس لبخند

از نو برایت می نویسم ...
تمام تنهایی ام یعنی نداشتن دستهات ..
دستان مربایی که خاطراتم را رنگین می کنند ..
خاطراتی که تمامش تویی..
دستم را بگیر
من دارم در این خاطرات گم می شوم
در تویی که هستی
همیشه ، همه جا ، با چشمانی خندان و دست های مربایی
نمی دانم ، نمی دانم ! این تویی که پیدا نمی شوی یا این منم که گم شده ام ؟
...
تندیس لبخند !
بعد از رفتنت
تمام داشته هام شده نداشتن دستهات...
نکند نباشی ؟!!!
بهانه هایم را از من نگیر
من به بهانه های دچارم
به تنهایی ام دچارم
به نبودنت دچارم
به خاطراتم دچارم
به فنجان های نیمه خورده نیز ...
نکند نباشی ؟!!!
چقدر سرد است ..
وقتی به نبودت فکر می کنم ، این جا دما زیر ِ صفر است ..
این جا همه چیز قندیل می بندد
این ذهن در به در ِ مصلوب
این ذهن ِ در به در جای پاهایت
که خاطرات ِ حضورت را در آن چال کرده ای
در لحظه ای که خودش را تا ابد به پاندول ساعت آویزان کرده است
در لحظه ی رفتنت
آرام گرفته­ست
و این ناقوس کلیسا
که بین ِ خاطرات و لبخند تو آونگ شده است
دل من است ! آری دل ِ من ...
و تو می خندی
در تمام شطحیاتم می خندی
با دستانی مربایی ...
نکند نیایی ؟؟؟؟
این زندانی ستمگر به آوای زنجیرش خو نکرده است ...
این زندانی به آوای زنجیرش دچار است ..
به عشقی که تمام سهمش از آن دل تنگی ست ..
نداشتن است ...
به تمام خواستن است ...
این زندانی به شوکران ِ مربایی ِ تنهایی هایش دچار است ...
نکند نیایی !!!
نه !
نه ...
بیا ، ببین ، این بار با دستان ِ تو قهوه دم کرده ام ..
این قهوه بوی دیدار می دهد ..
بیا با دستان من برایم قهوه بریز
لطفن کم بریز
چشمانم برای ته فنجان دل دل می کند ...
و تو می دانی که دلم بهانه های تازه تکراری می خواهد ...
....
خیره می شوم به ته فنجان
باز تویی
تو با همان لبخند
نشسته ای رو به رویم ...
صدای نواختنت هم می آید ..
این قهوه بوی گیلاس می دهد ...
همه جا مربایی است .
همه جا قرمز است ...
....
و من چه معتادانه به بود ِ نبودت ، دچارم !
و تو می دانی دچار یعنی عاشق ..
و این آخرین پک ِ تنهایی ست
کجا بودیم ؟؟؟
اوووووم ...
داشتی می خندیدی ...

این چشم های شما نیست که در نگاه من جا گذاشته¬اید ؟

وقتی از کوچه می­گذشتی
برف می­بارید
شایدم باران
شایدم تابستان بود
نمی­دانم ؟!
ـــ چه فرقی می­کند...؟
... آخِر می­دانی دیگر زمان برایم معنا ندارد !
نمی­دانم چند وقت گذشته است
به ساعت قلبم ، باید زیاد باشد...! ــــ
ولی من سردم بود
هر چه قدر هم دنبال شال­گردنم می­گشتم ؛ نبود !
...
وقتی از کوچه می­گذشتی
همه جا ساکت بود
شایدم شلوغ بود
نمی­دانم؟!
ولی ! فقط صدای پای عابری می­آمد، که تو بودی
که گامهایش را روی قلب من می­گذاشت
...
وقتی از کوچه می­گذشتی
پرنده ها از جلوی پاهایت می پریدند
شایدم برایشان دانه می­پاشیدی
نمی­دانم؟!
ولی ! می­دانم ، پرنده ای از درونم پرید
شاید دلم بود...
...
وقتی از کوچه می­گذشتی
فقط قصدت عبور بود ،
شاید هیچ وقت فکر نمی­کردی ،غریبه ای آنجا عاشقت شود ؛
شاید هیچ وقت فکر نمی­کردی ، معنی ساعت از زندگی کسی بیفتد ؛
شاید... !!!
تو فقط گذشتی و رفتی...
و من ،الان ، به ساعت قلبم ، سالهاست که به جای پایت خیره می­شوم ،
روی برف ،
شایدم خاک
یا آب...
نمی­دانم ؟!....
...
تو می­دانی نام آن کوچه چه بود؟؟!!
...
من !
من ،
فقط این را می­دانم
که سالهاست-به ساعت ِ قلبم - وقتی به چشم هایم در آینه خیره می­شوم
جای یک نگاه در آن مانده است ؛
نگاه عابری که آن روز، سخت و سنگین، از آن کوچه عبور کرد
عابری که حتی پرندگان آن حوالی هم نمی شناختنش..
...
...
امید محالم !
روزی اگر دوباره از این کوچه بگذری
از تو خواهم پرسید :
« آقا ! شما را از تمام پرندگان این حوالی پرس­و­جو کردم
این چشمهای شما نیست که در نگاه من جا گذاشته­اید ؟!! »*
من نمی­دانم این­جا چه فصلی ­ست ...!
ولی! تا رُزها در آغوشم یخ نزده­اند ، برگرد !
.
.
مریم
پ.ن :نمی دونم این جمله « ... » * رو کی نوشته ، ولی دستش درد نکنه ، من که خیلی دوسش دارم !­

این تپش ها برای توست ....

تقدیم به راضیه و ....؛

آقای من !
این روزها می­گذرند
ماه­ها می­آیند
ماه­ها می­گذرند
سال­ها می­آیند
و هنوز
این ماییم که در گذار بی امان زمان
ایستاده­ایم
دوشادوش
کنارِ هم
آنقدر سنگین ایستاده­ایم
که هیچ­گاه نخواهیم نشست
آقای من !
زمزمه کن
نامم را به تکرار بگو
.
این صدای توست
که هر دمم را به بازدم می­رساند
این صدای توست که نه فقط شریان خونم
که شریان زندگی­ام را
در دست گرفته است
زمزمه کن
آرام
عمیق
سنگین
سخت
بانوی ِ من را ، در گوشم زمزمه کن ..
آقای من !
دست­هایت را به من بده
این­جا سرد است
این­جا سراسر تاریک است
بیا خورشید را بیاوریم
نه ، خورشید را نمی خواهم
دست­هایت را به من بده
بیا شعله­ور شویم
که این شعله درونم
با حضور دستان عاشق توست
که زبانه می کشد
می سوزاند
خاکستر می کند
و من همه جا را سوخته می بینم عشق ِ من !
و تو را
آتش
روشن
و تنها تو را
از جنس خویش می بینم
آتشم !
.
.
آقای من !
گفتم : « چه بی ذوق جهانی که مرا با تو ندید »
گفتم : « این روزها حقیقت را ، از هر کسی نه ، از هیچ کس نخواهی شنید »
گفتم : « کاش سرم را بردارم و برای هفته ای در گنجه بگذارم ... »
گفتم : « من خاطرات خوب گذشته را نمی خواهم / من در کنار تو / باغی پر از خاطرات نو می خواهم ... »
گفتم : « آفریده­ی دوست داشتنی من / خیالت را هیچ­کدامشان نمی­توانند از من بگیرند ... »
گفتم .
گفتم .
گفتم : «دهان­ات را می­بویند / مبادا گفته باشی دوست­ات دارم ...
روزگار غریبی­ست نازنین
خدا را در پستوی خانه پنهان باید کرد ... »
گفتم : «نپرس از دل­واپسی­های زنانه­ام چیزی نمی گویم
از انتظار و کسالت نیز
از تو اما ... »
گفتم : «چرا جواب نامه­های قصیده­ام سپید است ؟ »
گفتم .
گفتم : « به هر حال بازی تمام شده دیگر/ حالا تو در محاصره رویاهای منی ... »
گفتم .
گفتم : « و تو خوب می­دانی / که شب­های بدون ماه / یعنی چه ! »
قشنگ نازنینم
همه را
همه را
برای تو
تنها برای تو
گفتم ، خواندم ، نوشتم !!
.
.
.
اما
تو فقط همین را بشنو :
.
.
« فقط باش
همین !!!! »

آزادی ...؛

تقدیم به آرش خیرآبادی :

تو را به نام مي­خوانم
آهسته
چونان چون نجواي تنهايي ، در دل ِ شب
تو را به نام مي­خوانم
آهسته تر
چونان چون بي­صدايي ِ عاشقي در جمع ِ سيل ِ اشك
تو را به نام مي­خوانم
آزادي ... !
[ مباد كه صدايمان را بشنوند ]
ديدي ؟
ديدي كه ما را به جرم ِ هجاهاي ِ تو مصلوب كردند !
ديدي ؟
باور نمي ­كني ؟
باور نمي­كنم از دوست سيلي خوردنم را
اين كبودي باور نكردني­ست
من داغ خورده ام ؟
از چون تويي ؟
بر چون من و مايي ؟!!
اين شِكوه ترس نيست
بُهت است ، بُهت !
باور نمي ­كنم ، دستي كه به سوي ِ دوستي دراز كردم
دستي كه به روي ِ دوست­ي دراز كردم
[ پيغامبران ِ صلحم ‍‌]
شيرين بهانه­ي خيمه شب بازان ِ تلخ شده­اند !
آ
ز
ا
د
ي
باور نمي­كنم ، طنين ي ناممكن ِ هجاهايت را در دشت
باور نمي­كنم اين همه راه ..
اين همه دوري ...
سخت است
سخت
[ ايران ِ من ]
.
.
ما باغبان نداشتيم !
ما باغبان نداريم !
ما شقايق­هاي وحشي­ي اين دشتيم
در سينه­مان داغ خورده است
چشم ِ اميدمان به آسمان ِ آبي ِ بالا سر و زمين ِ سبز ِ زير ِ پاست
اين شِكوه ، ترس نيست
درد است
اما گمان مبر
اين درد ، خستگي­ست
اين درد ِ زادن است
ما باغبان نداشتيم !
ما باغبان نداريم !
آ
ز
ا
د
ي
از فراسوي نام­ها
به نام مي­خوانمت
ما شقايق هاي وحشي ِ اين دشتيم
خدا به ما قول ِ باران داده است...
حتا اگر شاخه­ي نازكِ­مان را تبر زنيد
هرگز گُمان بر مرگ ِ ما مَبَر
كه مرگ را بر ما چيرگي نيست
چرا كه از عشق ، رويين تن­انيم ..
.
.
آ
ز
ا
د
ي
ما شقايق­هاي وحشي ِ اين دشتيم
قد خم نمي­كنيم ...
شيون ، نمي­كنيم ...
پيكار ، نمي­كنيم ...
ولي
پيغامبران ِ صلح را پنهان نمي­كنيم
مباد كه صدايمان را نشنوند
نامم به نام ِ تو ... !!!!
مريم

وسوسه

نگاهم در نگاهش حبس می شود ...؛
.
.
.
نگاهش ، حجم ِ تهی ی چشمانم رااااا
پُر می کند ...
ســَـــ ... ر ...ر....ی....ز....پلک می زنم .
آینه در آآآآینه ...؛ ابدیتی ست بی گمان !ه
من گیــــج گیــــــج .... چشم هایش در سرم تاااااااااب می خورد ...؛
می نوشم
می نوشم روزی
این جام شوکران را
جرعه جرعه
.
.
.
.
زندان­بانم .....!ه
وسوسه ئی ست این:
بودن
یا
نبودن*

و اما عشق ...؛

تقدیم به او که هم زادست و دست های سرنوشت بایک قلم برایمان می نویسد ؛برای او که امروزهایش ، یادگارهای دیروزهایم است ...؛ تقدیم به او که بین من و او فاصله اگر چه دور ولی به اندازه ی فاصله ی نفسی هم کارگر نیست ؛ تقدیم به بانوی همیشه؛...!!!!ه
♣ تقدیم به هر که در این روز ِ عشق ، با تمام سطور ِ این نوشته هم­دل است .که این درس ِ تکرار شده ی همه ی پاک دلان ست ...!ه
♣ و شاید ، تقدیم به خودم ...؛
راد بانو ! مرا در آغوش بکش که دنیا بس سیاه است و تاریک و تارآغوش بگشا که من و تو همیشه هم درد ایم .
چه انتظار بیهوده ای­ست خورشید ؛ بیا شمع روشن کنیم و نرگس آتش زنیم .که ما همه نیک ­پی و نیک زادیم ، اما دریغ که نیکی سال­هاست رخت ازاین دشتِ وحشت بسته ست .
دوشیزه ی مهر ! چه روزهای تیره و تاری­ست ؛ شعله ای مگر در دل­هایمان بیفروزیم که دگر آتشی نیست ؛ که بر این شعله های سرکش ، آب را نیز دریغ کردند[ که روشنی بر ایشان حرام بود ]؛ بر شعله های سرکش­مان خاک ریختند .... بی صدا خفه شدیم .
چه شورها بود وفریادها و پای کوبی ها ؛ اما دریغ که صدای شادی مان به گوش کس آشنا نبود .
ای دل ِ جوان و سبز ! جنگل سبزمان را به اعتماد کدام جنگل­بان سپردیم که شاخه شاخه­اش را به نوازش تبر برد ؟!!!ه
دریغ ،گل اندام ! که بر باغچه ی تنت چه گل ها می رویید اگر باغبان دستی به مهر داشت .
گل بانو ! بر باغچه ی دل چه گل ها با دست­های­مان نشاندیم ، آب دادیم ، برایش از عشق گفتیم و آب و آیینه ، چه بارور بود روزی این خراب­آباد ؛ اما دریغ که هیبت سالاران فقط در لگدمال کردن باغچه های­مان بود .
شهر بانو ! خرمن زلف های به هم تنیده را به نوازش کدام دست سپردیم ؟ خطوط در هم ِ دستِ کدام راد مرد را بوسه زدیم ؟ عشق بر کمان ِ ابروی کدام مسافر بستیم ؛ که این شب گریه ها ی نحس ؛ صله ی سطر سطر ِ واژه هایی ست که با مهر بافتیم ؟!!!ه
سپیدبانو ! بغل بگیر مرا که سخت در هم شکسته ایم ، که این قلب جوان چه تپش ها داشت اگر سلام را فقط پاسخی به نگاه بود . بیستون ها می ساختیم با این خطوط ِ در هم نازبانو ، اگر تمام حرف های دنیا فقط در یک سکوت و بوسه خلاصه می شد .
دریغ که چشم ها دروغ­گویانی رذل بودند و زبان های سرخ خیمه شب بازان ِ پست !
چه دشنه ها از سر ِ بغض بر سینه های­مان آرام گرفت ، چه حرف ها شنیدیم ، چه رازهای مگو شده از نرد های عشق ِ باخته ی شهریارهای ­مان . چه شهرزاد های شومی خواب هزار و یک شب را بر چشم­های­مان حرام کردند ؛ که سهم مان از شیرینی ی قصه ها فقط سینه های سوخته بود و زخم های ناسور و چشم های خون !
پرسیده بودی : « می خواهم برای عشق­ام کاری کنم ، برای عشق ِ خودم ، چه کار کنیم بانو ؟ »
بانو از گم­گشته ترین گم­شده ی راه ، سراغ ِ نور ِ کدام آبادی را می گیری ؟! از خسته­گی ی راه های رفته مپرس که مرا دیگر جسارتی نیست که از راه های نرفته برایت بگویم .
ما بی چراغ راه افتادیم گهرچهر ! که ما فقط دو شعله داشتیم در این سراسر شب ؛ شعله­هایی که نه نورشان پیش ِ پای­مان را روشن می کرد و نه گرماشان دل­های­مان را گرم !
و ما بی شعله سوختیم بانوی همیشه ...؛
دریغ از خیل ِ سیاهی ی عاشقان ِ دل سنگ ؛ که همه سیاه لشگران سالار ِ عشق بودند ، که با نخستین دست ِ این قمار ، پا به فرار گذاشتند در پی معشوقه­کان ِ نزدیک و اینجایی ؛ معشوقه­کانی که نه عین را می شناختند نه شین و نه قاف ! که ما برای این قمار زیاده پاک­باز بودیم .
بانو !
بیا بر واژه واژه ی این سطور خاک خورده بوسه زنیم . بیا تیشه زنیم بر سنگ تراشی ی واژه واژه ی این سطور بر دلان سنگی ی این سنگان خارا !
:
عشق تنهاست و از پنجره ای کوتاه به بیابان های بی مجنون می نگرد .
روز عشق مبارک !!!ه

بی صدا ؛ فریاد کن !!!!!

آخ خ خ خ خ جووووووووووووون !!!!
بالاخره یه جااااااای آرووووووووووووووم ....؛
ای خداااااااااااااااااا !!!! این جا هیشکی نیست ؛ فقط منم و منم و گاهی هم تو ...!!!! به چه حس ِ خوبی ....؛ تنهای تنهاااااا ....،
تازه این جا که مجازی ی ، بی خیالش !!! فک کن خدا توو دنیای حقیقی ش آسمونشو برات سیاه ِ سیاه کنه ، خورشیدشو که همه جا رو روشن می کنه و حواس ِ آدمو از خودش پرت می کنه بفرسته بره اون ور دنیا ،که حواس ِ بقیه رو پرت کنه ، بعد به کل ِ دنیا بگه : هیس !!!!! یواش یواش ... ؛ چقد شلوغ می کنین ؟؟؟؟ یه دیقه همه ساکت ... !!! بعدش فقط من باشم و خودش و یه آسمون پر ستاره ...! وااااااااااای فک کن !!!
من که می دونم هیچ وقت برای من از این مراما به خرج نمی دی خدا خانوم ؛ ولی دنیای خیال ِ دیگه ؛ انتها نداره ... بذار منم گاهی فک کنم منو دوست داری ، گاهی دلت برام تنگ می شه ، گاهی می یای یه حالی ازم می پرسی ... ؛ این روزا خیلی بی معرفت شدی هیچ حواست هست ؟؟؟؟ !!!

خدا خانوم اجازه ؟ ما می خوایم همین جااا توو همین دنیای مجازی که حالمون ازش بهم می خوره داد بزنیم !
شما می دونین هم چین حنجره ی درست درمونی نداریم ، یه داد بزنیم تا دو روز صدامون می گیره ...
ولی داد زدنم چیز ِ خوبی ی ! نه ؟ وقتی می بینم یکی داد می زنه یه حس ِ خیلی خوبی بهم دست می ده ...حس می کنم رها شده ، سبک شده ....؛ وااااااااااااای یاد ِ فیلم ِ مالنا افتادم !!!!! مونیکا بلوچی دوووووووووست دارم ؛ چه دادی زدی !!!!!!!!!! وای وقتی داد می زد اصلن یه حسی داشتم که نمی تونم بگم !!!! انگار یکی کل ِ درد بشریو داره فریاد می کنه !!!! درد بود درد !!!!!!!!!!!!!!
ولی ما آدم کوچولو ها ؛ وسط ِ دعوا وقتی می خوایم حرفمونو ثابت کنیم داد می زنیم ، خوش به حال زوربا !!! وقتی از شادی داد می کشید من به آسمون خودت سقوط می کردم خدا بانو !!!

خدا خانوم اجازه ؟ من می خوام با واژه ها داد بزنم ، اجازه هست ؟؟
خیلی توو حرف زدن برعکس خندیدن ، خسیسم ، می دونم .
شاید یکی از علت هایی که آدمایی که منو درست نمی شناسن ، منظورمو درست نمی فهمن ؛ همین باشه . ولی من از آدم هایی که زیاد حرف می زنن خوشم نمی یاد ، حوصله مو سر می برن .
من خودم ترجیح می دم ساعت ها توو چشای کسی که باهاش حرف دارم ، نگاه کنم . بعدش دو جمله بهش بگم : « خب ؛دقیقن فهمیدی که چی می گم ؟!! منتظرم حرفاتو بشنوم ! »

من واقعن اعتقاد دارم چشم ها آیینه ی دل ِ آدم هاست ...؛ مگه می شه توو چشمای کسی مهربونی و معصومیت باشه ولی این خصوصیات رو نداشته باشه ؟ مگه می شه چشماش برق بزنه ولی دلش زنگار بسته باشه ؟
نه !!! امکان نداره ؛ من همیشه دوستایی که بهترین دوستانم شدن رو با یه بار نگاه عمیق به عمق ِ چشماشون پیدا کردم و همون لحظه به خودم گفتم این آدم می تونه برای من بهترین باشه ؛ تا حالا هم خلافش ثابت نشده ...؛



حالا یکی بیاد به من ِ خسیس بگه حرف بزن . نه ! یکی بیاد به من بگه با این واژه های خاک بر سر شده ، فریاد بزن !
یکی بیاد به من بگه من چه جوری با واژه ها فریاد بزنم ؟ اصلن واژه ی فریاد توی ف ر ی ا د چه حسی رو می تونه منتقل کنه ؟ هیچ کدوم از حروفش از جنس ِ جذابیت ِ فریاد نیست ... ؛ ولی شاید الف ش بد نباشه ، یه ذره می تونه نشون گر ِ یک انقلاب ِ درونی باشه با یه مصداق ِ برونی به شکل ِ یه صدای بلند .
خب ؛ خدا بانو ! من به اعتبار الف ِ فریاد می خوام فریاد بزنم . اجازه هست ؟

خدا بانو !!!! خیلی ی ی ی ی ی ی ی ی نااااااااامردی !!!!!!!!

چشماتو به من بده ؛ من چه جوری با تو حرف بزنم ؟ ؟؟؟؟

چه جوری بفهمم تو می تونی بهترین دوستم باشی یا نه ؟
چه جوری بفهمم دوسم داری یا نه ؟
بگو دیگه !!! حداقل حرف بزن خسیس ِ بد جنس !!!
حالا باز برو قایم شو ؛
برو
برو
برو


بالاخره یه روزی گیرت می یارم و چشماتو می دزدم !!!!!!

خیلی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ناااااامردی ی ی ی ی ی ی !!!!!

باغ ِ آینه ...؛

بعضی وقت ها هم این جوری می­شه دیگه .
چند روزه دارم فکر می کنم که متن ِ اول این وبلاگ رو چی بذارم ؟! ؛ آخرش هم هیچی به نظرم نرسید ...؛
فکر کنم بهترین کار اینه که «باغ ِ آینه » رو بذارم .
این شعر چقدر نور داره ....؛

چراغی به دستم ،
چرا غی در برابرم ،
من به جنگ ِ سیاهی می روم .


گهواره­های خسته­گی از کشاکش ی رفت و آمد­ها
باز ایستاده­اند ؛
و خورشیدی از اعماق ؛
کهکشان­­های خاکستر شده را ، روشن می کند .

***

فریادهای عاصی­ی آذرخش
هنگامی که تگرگ
در بطن ِ بی قرارِ ابر
نطفه می­بندد .
و درد ِ خاموش­وار ِ تاک
هنگامی که غوره­ی خرد
در انتهای شاخسار ِ طولانی پیچ پیچ می­زند .

فریاد ِ من همه گریز از درد بود
چرا که من
در وحشت انگیزترین شب­ها
آفتاب را به دعایی نومیدوار طلب می­کرده ام .

تو از خورشیدها آمده­ای ، از سپیده دم­ها آمده­ای
تو از آینه­ها و ابریشم­ها آمده­ای .


در خلئی که نه خدا بود و نه آتش
نگاه و اعتماد تو را به دعایی نومیدوار طلب کرده بودم .

جریان ِ جدی
در فاصله­ی دو مرگ
[ نگاه و اعتماد ِ تو بدین گونه است !]

***

شادی ی تو بی رحم است و بزرگوار
نفست در دست­های خالی­ی من ترانه و سبزی است .

***

من بر می خیزم !!!!!

چراغی در دست
چراغی در دلم
زنگار ِ روحم را صیقل می زنم .
آینه­ای برابر آینه­ات می­گذارم .
تا از تو
ابدیتی
بسازم .